Η Εξέλιξη του Αθλήματος

Στις μέρες μας η ξιφασκία είναι ένα άθλημα με πολύ αυστηρούς κανόνες ευγένειας και σεβασμού, που μας επιτρέπει να ξεπερνάμε τα όρια του εαυτού μας, να διασκεδάζουμε και να αθλούμαστε. Παρότι πλέον είναι ένα ειρηνικό άθλημα, δεν παύει να είναι ένα αγώνισμα μάχης! Η ιστορική του διαδρομή είναι εντυπωσιακή. Η ξιφασκία δημιουργήθηκε ως πρακτική της ξιφομαχίας, για να προετοιμάσουν τους πολεμιστές για τις μονομαχίες και τις εχθροπραξίες. Μια αντιστοιχία ξιφασκίας απεικονίζεται σε έναν αιγυπτιακό ναό το 1190 π.Χ. περίπου. Οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι, οι Έλληνες, οι Πέρσες και οι Ρωμαίοι ασκούσαν όλοι κάποια μορφή ξιφασκίας. Η χρήση θωρακισμένων αρμάτων κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα κατέστησε τη ξιφομαχία ουσιαστικά ξεπερασμένη. Η σπάθα χρησιμοποιήθηκε ενάντια στα θωρακισμένα, αλλά μόνο σαν μια ακατέργαστη συσκευή χάραξης που απαιτούσε δύναμη παρά καθαρή επιδεξιότητα. Η ανάπτυξη των πυροβόλων κατέστησε τα άρματα ξεπερασμένα, οπότε έφερε την ξιφασκία ξανά στο προσκήνιο, στη διάρκεια του 15ου αιώνα. Οι στρατιώτες για άλλη μια φορά έπρεπε να αποκτήσουν κάποια ικανότητα με το ξίφος και παράλληλα η ξιφασκία προέκυψε σαν χόμπι για τους ευγενείς. Οι πιο ειδικοί οργάνωσαν συντεχνίες στις οποίες δίδασκαν τις διάφορες κινήσεις στους αρχάριους, προστατεύοντάς τις παράλληλα ως εμπορικά μυστικά από τους ξένους. Τα ξίφη εκείνης της περιόδου ήταν μάλλον βαριά και επιδιωκόταν κυρίως η κοπή του αντιπάλου με την ακμή της λάμας. Ακόμη, δεδομένου ότι το ξίφος ήταν συχνά ένα όπλο υπεράσπισης ενάντια σε κλέφτες, η τακτική συμπεριλάμβανε πάλη και τεχνάσματα, με σκοπό να αφοπλίσουν ή να ακινητοποιήσουν τον αντίπαλο, ώστε να δεχτεί το τελικό (μοιραίο) χτύπημα.